เคยลงโพสต์นี้ใน Facebook เมื่อ 6 ปีก่อน ปัจจุบันร้านซ่อมเสื้อผ้านี้ยังอยู่ และคนเริ่มน้อยไปตามกาลเวลาและแฟชั่น ส่วนร้านข้าวฝั่งตรงข้ามร้านนี้ ที่เรานั่งกินและถ่ายรูปนี้ไว้ไม่อยู่แล้ว จ่ายค่าเช่าไม่ไหว ขายได้เท่าไหร่ไปปูดค่าเช่าหมด เลยเลือกกลับบ้านที่ต่างจังหวัดแทน 28/06/2563 (๒๘/๐๖/๒๕๖๓) ร้านรับแก้ปะเปลี่ยนซิปนี้ คุณป้าเค้าเป็นเพื่อนแม่เรา เป็นคนรักสัตว์มาก ได้เงินมาเท่าไหร่ช่วยเหลือสัตว์หมด แถมยังมีหลานต้องเลี้ยงดูอีก หลัง ๆ ต้องเพิ่มค่าใช้จ่ายส่วนนี้ แปลง่าย ๆ เงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ตัวเองแทบไม่ได้ใช้ ให้คนอื่นหมด เมื่อก่อน วิทยากรประกันที่เราไปอบรมด้วยชอบเอาตัวอย่างแบบนี้มาเป็น case study และจะมีคำขยายความเพิ่มว่า ไม่วางแผนการเงิน อาชีพนี้เงินน้อย ไม่คิดการใหญ่ ถ้าขยายสาขา ให้ลูกจ้างมาทำ นอนนับเงินสบายไปแล้ว ถ้าเค้ามาวางแผนการเงินกับเรา เค้าจะมีเงินให้ตัวเองและคนอื่น บลาๆๆ มันก็ถูกค่ะ ดีด้วย แต่บางที ด้วยโอกาส ด้วยความจำเป็น ด้วยข้อจำกัด และด้วยความสุขความสบายใจ มันก็ทำให้มีแค่นี้ก็ดีแล้ว นี่เค้าก็ช่วยเหลือตัวเอง เลี้ยงหลานได้ดี ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร และสร้างความสุขด้วยการซ่อมเสื้อผ้าที่เสียให้ลูกค้าแบบดีเยี่ยมในราคาแสนถูกแล้วอ่ะนะ คนในบ้านก็ถาม ทำไมเอากางเกงไปซ่อมตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่ซื้อใหม่ไปเลยคุ้มกว่า ก็ไม่มีอะไรค่ะ แค่อยากอุดหนุนคุณป้าและกางเกงก็ยังไม่สิ้นสภาพ จะได้ไม่เพิ่มขยะให้โลกด้วย แค่นี้แหละ จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ควบคู่ไปกับการวางแผนการเงินและชีวิตนะคะ จะได้ไม่ประมาท #Siamstr