Maraming magulang ang nananatili sa isang relasyong hindi na sila masaya. Hindi dahil mahal pa nila ang isaât isa, kundi dahil ayaw nilang maranasan ng kanilang mga anak ang sakit ng pagkakahiwalay. Ngunit minsan, sa sobrang pagtitiis, sila mismo ang unti-unting nauubos. Hindi ka na masaya, pero nananatili ka pa rin. Matagal nang nawala ang saya at kapayapaan sa relasyon ninyo, pero pinipili mong manatili. Hindi dahil gusto mo pa, kundi dahil iniisip mong baka masaktan ang mga anak mo kapag naghiwalay kayo. Lagi kang umiiyak nang palihim. Ngumingiti ka sa harap ng mga anak mo, pero kapag wala na sila, doon mo inilalabas ang lahat ng sakit at pagod. Pinipilit mong maging matatag para hindi nila makita ang bigat na dala mo. Wala na kayong maayos na komunikasyon. Halos wala na kayong mapag-usapan ng partner mo maliban sa gastusin o tungkol sa mga bata. Nawala na ang lambing, respeto, at pag-unawa sa isaât isa. Pakiramdam mo, magkasama na lang kayo sa iisang bahay. Hindi na kayo tunay na magkapareha. Para na lang kayong dalawang taong magkasamang nakatira, pero wala nang emosyonal na koneksyon. Pinapalampas mo na ang paulit-ulit na pananakit o panloloko. Kahit paulit-ulit kang nasasaktan, pinipili mong manahimik dahil natatakot kang mawalan ng buong pamilya ang mga anak mo. Lagi mong inuuna ang kapakanan ng mga anak kaysa sa sarili mong kaligayahan. Nakalimutan mo nang alagaan ang sarili mong damdamin. Ang iniisip mo na lang ay kung paano magiging maayos ang buhay ng mga anak mo, kahit ikaw mismo ay hirap na hirap na. Natatakot kang husgahan ng ibang tao. Bukod sa mga anak, iniisip mo rin ang sasabihin ng pamilya, kaibigan, o kapitbahay kapag naghiwalay kayo. Kaya mas pinipili mong magtiis kaysa harapin ang panghuhusga. Palagi mong sinasabi sa sarili mo na âbaka magbago pa siya.â Kahit ilang beses ka nang nabigo, umaasa ka pa rin na balang araw ay magbabago ang sitwasyon. Umaasa kang babalik ang dating pagmamahalan. Ramdam mong unti-unti mo nang nawawala ang sarili mo. Hindi mo na kilala ang taong nakikita mo sa salamin. Napagod ka nang intindihin ang lahat, hanggang sa nakalimutan mo na rin ang sarili mong mga pangarap at pangangailangan. Ang tanging dahilan kung bakit ka pa nananatili ay ang mga anak mo. Kapag tinanong mo ang sarili mo kung bakit hindi ka pa umaalis, iisa lang ang sagot mo: âPara sa mga anak.â Wala nang ibang dahilan kundi ang takot na masaktan sila. Mahalagang tandaan: Ang pagtitiis ay hindi laging katumbas ng pagmamahal. Totoong mahalagang isipin ang kapakanan ng mga anak, ngunit mahalaga rin na lumaki sila sa isang tahanang may respeto, pagmamahalan, at kapayapaan. Minsan, mas natututo ang mga anak sa nakikita nilang halimbawa kaysa sa pilit na pagsasama ng mga magulang